|
Biografie
Robert Haasnoot
Robert Haasnoot (1961) debuteerde in 1997 met de roman De kracht van het woud en won in 2000 met zijn tweede roman Waanzee de Prix des Ambassadeurs. In 2002 verscheen Steenkind, waarna in 2005 De heugling volgde. In 2007 werd de laatste drie gebundeld in de trilogie Zeewijk.
Ter voorbereiding van zijn nieuwe roman verbleef Robert Haasnoot enkele maanden in Paterson, VS, waar hij ook geboren is.
Interview
‘Ik ben een romanschrijver. Zo nodig maak ik van een half feit een hele leugen.’
Interview met Robert Haasnoot over Langzame wals
De grootste fraudeur uit de Nederlandse geschiedenis!
Een uur nadat Robert Haasnoot de laatste zin had geschreven van Langzame wals lag hij rillend van de koorts in bed. Het boek had hem geestelijk en lichamelijk uitgeput. Maar met resultaat: Langzame wals is zijn beste roman tot nu toe.
door Victor Lang
In zijn nieuwe, zinderende roman, Langzame wals, neemt Robert Haasnoot de lezer mee naar de Amerikaanse stad Paterson van honderdveertig jaar geleden. Daar, op een zwoele zomeravond, raken in een saloon een man en een vrouw in gesprek. Zij is een prostituee van Nederlandse afkomst.
Hij is Lodewijk Pincoffs, de grootste fraudeur uit de Nederlandse geschiedenis, tevens de man die vrijwel eigenhandig Rotterdam en zijn haven tot bloei heeft gebracht.
Allebei wachten ze. De vrouw, Emma, op de terugkeer van haar man. Lodewijk Pincoffs op een vroegere werknemer, die hem de volgende dag een aktenkoffer vol waardepapieren zal brengen waarmee de gevluchte zakenman en politicus zijn toekomst in Amerika kan veiligstellen.
‘Oorspronkelijk wilde ik een roman schrijven over Pincoffs’ opkomst en ondergang’, vertelt de schrijver op het zonovergoten terras van een Katwijks strandpaviljoen. ‘Wat hij destijds heeft teweeggebracht grenst aan het ongelooflijke. Ik had een gejaagde biecht voor ogen, ŕ la de monoloog van de advocaat uit De val van Camus. Maar al na twee hoofdstukken begon Emma, de landgenote tot wie Pincoffs zich richtte, spontaan terug te praten. Ook zij had een verhaal te vertellen. Als schrijver heb je dan maar te volgen.
Het idee voor Emma’s verhaal kreeg ik tijdens een bezoek aan het museum in Paterson, waar ik de eerste Amerikaanse onderzeeër tentoongesteld zag.
Terwijl ik met de videocamera inzoomde op het binnenste van de kleine onderzeeër was er ineens het beeld van een man die eenzaam door oceanen en zeeën zwerft.
In minder dan een minuut zag ik, filmend, de hele verhaallijn van Emma en haar verdwenen man voor me. De samenzwerende fenianen (de voorlopers van de IRA), de geheime missie, de tot wanhoop drijvende leugens – alles, het was er in één keer.’
Langzame wals is enorm spannend. Je vraagt je soms af wat er waar is en wat verzonnen.
‘Feit en fictie lopen in het boek door elkaar. Ik ben een romanschrijver. Zo nodig maak ik van een half feit een hele leugen. Mijn Lodewijk Pincoffs is gemodelleerd naar de man uit de indrukwekkende biografie van Bram Oosterwijk, Vlucht na victorie. Oosterwijk was uitputtend over Pincoffs’ zakelijke malversaties, maar over diens privéleven en jeugd was er kennelijk weinig bekend. Tot mijn genoegen. Zo kon ik Pincoffs als personage nog meer naar mijn hand zetten. Maar hoe spectaculair de feiten ook waren, ze stonden slechts in dienst van het verhaal dat ik wilde vertellen. En dat verhaal is simpel. Het is het verhaal van een man en een vrouw die in een broeierig warme zomernacht in een vreemd land tot elkaar veroordeeld zijn. En die leven tussen hoop en vrees.’
Waarom Paterson? Je zei eerder dat je betwijfelt of Pincoffs daar in werkelijkheid ooit is geweest.
‘Ik ben van Amerikaans-Nederlandse afkomst, en Paterson, New Jersey is mijn geboortestad. De saloon, The Old Standby, heeft echt bestaan. Mijn overgrootvader runde die. De Amerikaanse kant van mijn familie is deels Iers. Mijn moeder vertelt daar prachtige verhalen over. Over krankzinnigheid en drankzucht. Merkwaardige typetjes. Zo had ik een oudoom die zijn hele leven als hobo door Amerika heeft gezworven. Een andere oudoom, een professor aan Colombia University en een goede vriend van Eisenhower, leed aan depressies en pleegde samen met zijn vrouw zelfmoord. Een oudtante heeft als madam op een drijvend bordeel in New Orleans gewerkt. En van mijn grootvader weet ik dat hij tijdens de Drooglegging aan dranksmokkel deed en een paar maanden in de gevangenis heeft gezeten. Als je dat afzet tegen de Nederlandse kant van de familie: zonder uitzondering brave, godvrezende Katwijkers.’
We kunnen dus na je Zeewijk-trilogie een New Jersey-trilogie verwachten?
‘Die vraag mag je niet stellen. Het volgende boek is het grote geheim dat elke serieuze schrijver voor de wereld verzwijgt. Bovendien heb ik nog minstens een maand nodig om te bekomen van Langzame wals. Nog geen uur nadat ik de laatste zin had geschreven, lag ik rillend van de koorts in bed. Het boek heeft me geestelijk en lichamelijk uitgeput. Maar afgaande op de enthousiaste reacties is het allemaal niet voor niets geweest. Inderdaad, ik denk dat ik mijn beste roman tot nu toe heb geschreven.’
|
|
